در پست قبلی در مورد رئیسعلی دلواری مطلب گذاشتم. تا قبل از اینکه خودمون به این قلعه بیایم و از نزدیک حرفای این آقا که تو عکسا هم هست رو بشنویم فکر می کردیم که فقط یه رئیس علی از میون رعیت بلند شده و دفاع کرده و هنوز برامون جای سوال بود که اون موقع تامین اعتبارات از چه محلی صورت می گرفت... بریم ببینیم قضیه چی بوده و یه کم به خودمون و تاریخ نویسانمون تاسف بخوریم:

تو این عکس من رفتم بالا پشت بوم قلعه تا بتونم از صحن پایینی عکس بگیرم. آخه نمای بیرونی قلعه فرسایش پیدا کرده بود و از طرفی چون بزرگ بود با لنزی که دوربینم داشت نمی تونستم تو عکس جاش کنم. همین قدر بدونید که اینجا از اون قلعه های باحال و بزرگ بود که الان یه جورایی متروک مونده و در دست تعمیره... البته تعمیر که چه عرض کنم...شاید تخریب بگم بهتر باشه

اینجا هم رفتم بالای دیدبانی گوشه قلعه

این اتاق الان بازسازی شده. اما اگه دقت کنید در گچ کاری و نقش های دیوار تفاوتی با معماری دوره قاجار یا پهلوی نمی بینید. دلیلش اینه که اولا برای تعمیر زیاد اعتبار نمی دن و ثانیا از نیروی کار فاقد تخصص برای تعمیر استفاده میشه و اونا در کمال بی رحمی، کنده کاری و معماری قدیمی رو زیر یه عالمه گچ پنهانش می کنن. کار خودشونو راحت می کنن و مته به خشخاش نمی ذارن. والا معماری خونه ما قدیمی تر از این بنا به چشم میاد!!

عکس بالایی مربوط به یکی از درب های بغل سالن هست که متاسفانه با آجر پر کردنش و الان تبدیل به گنجه شده. با استناد به صحبت های یک بومی دلسوز که این توضیحات رو به ما می داد، گویا درب های شمال/جنوب و غربی/شرقی برای تعدیل و تهویه مطلوب در فصلهای مختلف سال تعبیه شده بوده که الان مسدودشون کردن

این اتاق هنوز بازسازی نشده. اون گچ بری هم که شکل پرنده است در هر اتاق و هر وجه هر اتاق متفاوته و معمولا وجوه اتاق دو به دو تقارن دارن. رنگی هم هستند. جالب اینه که در غرفه هایی که برای تدریس و تعلیم (مکتب) و برگزاری کلاسهای قرآنی و مذهبی به کار می رفت تزئینات متفاوت و متناسبی وجود داشت

یه بخش بسار جالب از این قلعه "دایره" بود. این پله ها هم ما رو به داخل دایره هدایت می کنه.

اینجا داخل دایره است. گویا اون قدیما برای طرح نقشه و تدابیر امنیتی، سران در این محل گرد هم میومدن و چون شکل دایره واقعا دایروی بود، تا همه دورتادور هم جمع می شدن ناخودآگاه یک دایره تشکیل می دادن و جلوی تنها ورودی کوچیک و کم ارتفاع این مکان بسته می شد. حکمت این نوع معماری هم در این بود که به اصطلاح حرف از توش به بیرون درز نکنه و امنیت و سری بودن بالایی داشته باشه. و هر چی اونجا مطرح می شد تو همون دایره می موند و بیرون از اون نشت نمی کرد. ارتفاع این مکان کمه و همونطور که می بینید باید دولا شد تا بشه رفت داخل. و قدیما با خودشون فانوس و مشعل می بردن و طرح نقشه هاشون رو اون تو می کشیدن:

تیرهای سقف از نخل خرما تشکیل شده بودند. و به خاطر مقاومت بالای تنه درخت خرما، به عنوان تیر سقف ازش استفاده می کردن. دور و بر این تنه ها هم الیاف طبیعی درخت هست.

اینجا دیواره قلعه است. لبه قلعه شکل زیگزاگ داشته که متاسفانه الان خراب شده. تازه اون لوزی هم که پایین می بینید برای این بوده که نگهبانها و سرباز ها بتونن از اون بالا دم در قلعه رو نشونه برن و به مسافت های دور و نزدیک دید داشته باشند. اما الان تعمیر که می کنن رو همه این ظریف کاریها یه باره سیمان می ریزن و نه زیگ زاگه می مونه و نه لوزی. میشه عین لبه بام خونه ما و شما!

اینجا مرتفع ترین اتاقک دیدبانی قلعه بود. یعنی داخل همون گردالی های گوشه قلعه که باید از نردبان بالا اومد

تو این عکس تقابل و تضاد بافت قدیمی و جدید رو به وضوح می تونید ببینید

این عکس هم مخصوصا نشاندهنده فرهنگ غنی مردمه. اومدن فلزاتی که روی درب اصلی قلعه نصب شده رو کندن و بردن!!

اما توضیحاتی در مورد زائر خضر خان:

آخرش معلوم شد که علیرغم اینکه زائر خضر خان آدم خوب و دلسوزی نسبت به وطنش بوده، چون خان بوده الان زیاد به قول خودمون تحویلش نمی گیرن. جالب اینکه رئیسعلی خودش از سربازان زائر خضر بوده. و از قضا زائر خضر خان ۳ سال بعد از مرگ رئیسعلی به مبارزه و مقاومت می پردازه. خودش از تجار بنام بوده و ثروتمند. بخش اعظمی از ثروتش رو صرف خرید اسلحه و ادوات جنگی میکنه. اما متاسفانه بنا به یک سری مسائل سیاسی امروزه اصلا اسمی ازش نیست و تنها اسم رئیسعلی رو می شنویم که از طبقه رعیت بوده و از منطه دفاع کرده.

آخی! چقدر دلمون به حال این آقاهه سوخت. آخه خیلی زجر میکشید و با حرص همه اینا رو به ما می گفت و عذاب می کشید. اما به قول خودش تا اون زنده است امید به نگه داشتن اون قلعه هم هست. موید باشه!