شد خزان گلشن آشنایی, بازم آتش به جان زد جدایی

عمر من ای گل طی شد بر تو, وز تو ندیدم جزء بد اهلی و بی وفایی

با تو وفا کردم تا به تنم جان بود, مهر و وفا داری با تو چه دارد سود

آفت خَرمن مهر و وفایی, نو گل گلشن جُر و جفایی

از دل من گشت آه

دلم از غم خونین است , سَرِش بخت همین است

از جام غم مستم , دشمن می پرستم, تا هستم


تو و من در بین چمن , چون گل خندان از مستی در گریه ی من

با دگران در گلشن نوشیم می , من ز فراغت ناله کنم تا کی

تو و می , چون ناله کشیدم آه , من و چون گل دوره دریدن ها

ز رقیبان تاریکی دیدن آه , دلم از غم خون کردی

چه بگویم چون کردی , دردم افزون کردی

برو ای از مهر و وفا آری

برو ای آری ز وفا داری

بشکستی چون زلفت احد مرا

دریغ ودرد از عمرم که در وفایت شد طی

ستم ز یاران تا کی جفا به عاشق تا کی

نمی کنی ای گل یک دم یادم

که همچو اشک از چشمت افتادم

آه از دل تو

گر چه ز محنت خوارم کردی با غم و حسرت یادم کردی

مهر تو دارم باز

بکن ای گل بامن , هر چه توانی ناز

کز عشقت می سوزم باز