به جرات میشه گفت که شهر جم، خوش آب و هواترین شهر استان بوشهره. و حدود ۶۰ کیلومتر با کنگان فاصله داره. مسیرش از بیدخون یا عسلویه، اتوبان پر پیچ و خمیه که سر راهش ۴ تا هم تونل داره. فازهای پتروشیمی و میادین گازی سر راهش زیاده. نزدیکای بیدخون که آلودگی و سموم تو هوا غوغا می کنه. یه انبار  بسسسسیار بزرگ گوگرد هم بغل جاده هست و گوگرد ها رو مثل تل ماسه ، انباشت کردن. مسیر کوهستانی داره. و قله ها و صخره های زمخت و زیبا که جون میده برای صخره نوردی. بخصوص بدون تجهیزات! 

تو یه تیکه از مسیر بوی گاز انقدر زیاده که هربار از اونجا رد می شدیم حالت تهوع به من دست می داد .ریه ها به وضوح اذیت می شدن.. اصن یه وضعی بووود.... هر چه به جم نزدیک تر میشی به هوای تمیز و سرسبزی اضافه تر میشه.  شهر جم یه شهربازی بالای تپه داره که مشرف به شهره و میشه بافت شهر رو از اون بالا به خوبی دید.

رونق و رفاه در شهر جم خیلی بیشتر از عسلویه است. به قولی شهر عسلویه بیشتر بخاطر توسعه صنعتی شه که شهرستان شده. جای زندگی نیست و به آخر دنیا ملقب شده.

گویا افزایش ساخت و ساز و سیر صعودی قیمت زمین به جم هم رحم نکرده و در سالهای اخیر با ساخت مجتمع های آپارتمانی و شهرک های ویژه شرکتهای نفت و گاز به یک شهر آپارتمان نشین تبدیل شده.

بخاطر اینکه مدام از عسلویه به جم در رفت و آمد نباشیم ، با همکاری فرماندار شهر جم ، یکی از سوئیت های شهرک اداره گاز بهمون تعلق گرفت که البته هزینه ای هم در بر نداشت.

فضای شهرک محشر بود. یه چیز تو مایه های مجتمع باری ارومیه. از سردر شهرک، گل شمعدونی و گل کاغذی های رنگارنگ شروع می شد تا انتهای محوطه. شبها به محض ورود به داخل، بوی شب بو و اطلسی سرمستت می کرد. درخت نخل و نارنج هم زیاد بود.

 فضای داخلی شهرک منو یاد محوطه دانشگاه ارومیه (نازلو) می انداخت. خیابوناش مثل دانشگاهمون  پر پیچ و خم بود.  محوطه بسیار ارامی داشت. امکانات ورزشی مثل دوچرخه سواری، استخر، میز پینگ پنگ و میدون بسکتبال برای ساکنین (شرکتی ها) به طور رایگان فراهم بود. البته افرادی مثل ما و میهمانان در صورت ارائه معرفی نامه از میزبان شرکتی می تونستند از این امکانات استفاده کنند. که من در اولین فرصت از استخرش استفاده کردم که خیلی لوکس بود. آب استخرش هم  تمیز و عاری از بوی کلر و وایتکس بود .

طبق اطلاعاتی که از رئیس شعبه گرفتیم، کلیه امکانات تو این شهرک ها رایگان بوده و فقط اخیرا هزینه مخابرات ازشون می گیرن که اون هم به این دلیله که خانومای خانه دار که معمولا غیربومی هم هستن، وقتی شوهرشون سر کاره هی میشینن پای تلفن و ساعت ها حرف می زنن. اینه که پولی اش کردن. ولی آب و برق و گاز و امکانات ورزشی و تفریحی و ایاب و ذهاب از دم رایگانه. حقوق و مزایای کارکنان هم در حد بنزه. یه جورایی ثروت مملکت اینجا تولید میشه و کلیه هزینه هایی که این شهرک ها در بر داره شاید با درآمد یه روز این شرکت صاف شه.

پیک کاری و مرخصی این کارکنان با بقیه فرق داره. شرایط متنوعی دارن. سه هفته کار- یه هفته مرخصی (با سفر هوایی رایگان)،  ۱۴-۱۴ معروف.. و یا سرشکن کردن مرخصی ها در طی هفته. خلاصه اینکه هر کاری می کنن که نیرو تو این شرایط دووم بیاره و براشون خدمات ارائه بده. که معمولا به ندرت پیش میاد نیروی غیربومی بیشتر از ۳-۴ سال اینجا موندگار شه.

دبیرستان نمونه دولتی ، مدارس ، بیمارستان مجهز، فروشگاه و ... از دیگر امکاناتی بود که ساکنین رو از رفتن به مرکز شهر بی نیاز می کرد. امنیت منطقه هم با گردش و مراقبت نگهبانای موتوری تامین میشد.

از این حرفا که بگذریم.. خودمونیم، اگر رشته فنی و مهندسی تموم کرده بودم بعید می دونستم پام به این شهرک باز شه که حالا با لیسانس حسابداری ازشون  مستفیض شدم.

سوئیت ما طبقه چهارم بود. سه خوابه ، حال بزرگی داشت. و تنها برا ۲ نفرمون. معماری  مزخرفی هم داشت. همش باید در خودت میچرخیدی تا بری اتاق یا آشپزخونه. ما که تا دو -سه روز مخمون نمی کشید از کدوم در درومدیم و کدوم در باید وارد شیم.

مدتی که تو جم بودیم فقط یک روز از گرمی هوا اذیت شدیم. بخت با ما یار بود و روزهای بعدی هوا بارونی شد. اغراق نکردم اگه بگم شمال اومده بود تو جنوب. تو یکی از همین عصرهای قشنگ بارونی با دوستم رفتیم داخل محوطه و زیر بارون کلی دویدیم و قدم زدیم. عین موش آب کشیده شده بودیم. ولی واقعا لذت بخش بود.