بدون شک بزرگترین مزیت چنین سایت هایی نزدیک کردن مردم جهان به هم، آشنایی با فرهنگ، آداب و رسوم و اعتقادات یکدیگر و همینطور فراهم آوردن شرایط آسان و کم هزینه برای مسافران هست و مطمئنا از لحاظ گردش پول و ارز و گردشگری و سایر مسائل اقتصادی به نفع ملل می تونه باشه.

بیس کوچ سرفینگ بر این نهاده شده که میزبانان و مهمانان بدون هیچ چشم داشتی پذیرای هم باشن و جالب اینه که با وجود اعلان یه سری شرایط تو پروفایل، شخص مهمان قبل از اومدن باید از رضایت و آمادگی شما اطمینان حاصل کنه و اصلا اینطور نیست که با عضویت در این سایت موظف به پذیرش مهمان باشیم مگر اینکه به مهمانمون این اطمینان رو بدیم که جای اقامتش اینجا وجود داره و اون بنده خدا رو این حساب پاشه بیاد شهرتون. که این مراحل هم بعد از هماهنگی بین طرفین صورت می گیره و اخلاقا نباید بعد ها زیرش بزنید.

احتمالا قبلا تو فیس بوک با اینجور شبکه ها بیشتر آشنا شدید. بعضی از مهمونای خوش ذوق هم کلی عکس و سفرنامه از مسافرتاشون تهیه می کنن و هر چی که براشون تازه و جالب باشه عنوان می کنن. مثلا  تو ایران ،دیدن طرحواره ها و نقش های روی دیوار که مربوط به شهدای جنگ تحمیلی بودن برای یک لهستانی جالب بود و کلی عکس ازشون گرفته بود.

 کوچ سرفینگ قوانین دیگری هم داره. مثلا اینکه مهمان و میزبان نباید به قصد و غرض دوست یابی یا همسریابی و... یا کسب درامد پذیرای هم باشن و این عمل باید بدون چشم داشت باشه. نکته دیگه اینکه میزبان در حد وسع خودش از مهمونش پذیرایی می کنه. ممکنه کمترین امکانات رو ارائه بده و ممکن هم هست تا اماکن دیدنی همراهیش کنه و خلاصه سنگ تموم بذاره.

در این رابطه مطالب جالبی پیدا کردم که اگه علاقه مندین اینجا رو کلیک کنید.