سردتررین آب و هوا رو فقط در اوایل سفر و هنگام خروج از استان خودمون تجربه کردیم. طوری که شیشه های ماشین یخ زده بود. بارش  برف در شهرستان بوکان و سایر مناطق کردنشین جنوبی بخصوص دیواندره، کامیاران،سقز و سنندج بیشتر از هرجای دیگه بود. حتی موقع برگشت از مسیر همدان، باز شاهد دشت ها و کوهپایه های پوشیده از برف بودیم. رفته رفته جنس کوه ها و پوشش گیاهی متفاوت می شد. ظهر روز اول، ناهار رو در شهرستان کامیاران صرف کردیم..

سنندج که رسیدیم یکی از دوستان  هم دانشکده ام تماس گرفت و به اتفاق خانواده مهمان نوازش ما رو به خونشون دعوت کرد ولی شرایط طوری بود که ما باید به حرکتمون ادامه می دادیم. واقعا لطف داشتن نسبت به ما و از اینکه نتونستیم در خدمتشون باشیم شرمنده ایم. باید به سمت کرمانشاه حرکت می کردیم. مسیری که از بس ازش رد شدیم دیگه همه پیچ و خمشو حفظ بودیم. با رسیدن به مناطق جنوبی، کم کم شال و کلاه و لباسهای گرم باید به ته ساک ها منتقل می شد.

خوشا اشکی که چشمانش تو باشی         خوشا راهی که پایانش تو باشی

رسیدیم به استان لرستان. طبیعت پر رمز و رازی که حتی بدون سبزه، چمن و شکوفه هم حرفهای زیادی برای گفتن داشت. جاده هایی که از مابین کوه ها و ارتفاعات عبور می کرد. به محض پشت سر گذاردن هر سربالایی، تابلویی دیگر از نقاش چیره دست، در معرض تماشا قرار می گرفت. کوه ها پوشیده بود از درختچه ها. تپه ها تازه پشت لبشان سبز شده بود و شکافهایی از آب زلال در کف دست دره ها به روح هر رهگذری طراوت می داد. از داخل شهر نورآباد رد شدیم. به علت خرید شب عید خیلی شلوق پلوق بود. و عجیب این بود که در همون چند دقیقه دو سه تا صحنه درگیری بین شهروندان دیده شد.  ظاهرا سر هر مسئله کوچیکی زود بلوا به پا می شد.

و بالاخره نزدیکای غروب بود که رسیدیم به شهر باصفای خرم آباد

جالب ترین خاطره ای که از خرم آباد دارم اینه که تو چند تا از خیابونای داخل شهر قوانین رانندگی فرق می کرد و درست مثل انگلستان بود یعنی اینکه باید از سمت چپ حرکت می کردیم. اولش فکر کردیم که خ یکطرفه است ولی ماشینای رو به رویی هم داشتن از سمت چپ خودشون وارد خ می شدن!!!